De uilen daalden neer en vormden een cirkel om Bibi. Ze legden uit dat de stiltemagie niet sterker was dan gewone heksenmagie, maar dieper. Het was magie van luisteren, van voelen, van de wereld begrijpen zonder haar te willen veranderen. Bibi moest een bewijs leveren: ze moest de woedende waterval van Tranen tot stilte brengen, zonder één woord te zeggen.
Op dat moment kwam Barbara binnen. "Bibi! Wat heb je daar?" vroeg ze, opeens bleek weggetrokken.
Bibi glimlachte en zei niets. Ze gaf haar moeder het stille klokje. Abraxas zat stil op haar schouder, en voor het eerst in jaren kraaide hij niet. Hij wist het nu ook. Bibi Blocksberg en het Geheim van de Blauwe Uilen
Toen Bibi haar ogen opendeed, zaten de Blauwe Uilen om haar heen, hun veren gloeiend van goedkeuring. De oudste uil liet een blauwe veer vallen die langzaam veranderde in een klein, stil klokje.
En Bibi Blocksberg? Die kon nog steeds "Hex hex!" roepen als ze wilde. Maar voortaan deed ze het ook wel eens zonder woorden. Gewoon, omdat het kon. De uilen daalden neer en vormden een cirkel om Bibi
Natuurlijk liet Bibi het er niet bij zitten. Diezelfde nacht fluisterde ze een reisspreuk en verdween met Abraxas in een werveling van paarse rook. Ze landden in het Schemerwoud, een plek die niet op heksenkaarten stond. Daar, hoog in de knotwilgen, zaten ze: drie enorme Blauwe Uilen met veren die glinsterden als sterren.
Bibi's ogen werden groot. "Magie zonder 'Hex hex'? Dat wil ik leren!" Bibi moest een bewijs leveren: ze moest de
"Wie de stiltemagie wil vinden, moet haar luidste spreuk opgeven."
"Een veertje, mam. Van welke vogel is dat? Het is zo blauw als de nachthemel."