Dhe në atë çarje mendore – pikërisht kur dy dëshirat u përplasën – trupi i Rozafës u nda në dysh. Jo në mish e gjak, por në dy figura të plota, të gjalla, të ndara.
Në oborr, ajo përqafonte një shërbëtore, por ndjehej duke e shtyrë. Ajo lutej në kishë, por mendonte blasfemi. Ajo e donte të atin, por mallkonte ligjin e tij.
Ato qëndruan njëra përballë tjetrës në dhomën e kështjellës. E gjithë shqiptarja e tyre e përbashkët ishte zhdukur. Tani ishin dy gra të huaja.
Dhe kështu, në Shqipëri, ata ende tregojnë për Bukuroshen e Fjetur të Dyfishuar , e cila mësoi se për t'u zgjuar, nuk duhet të zgjedhësh mes dy vetve të tua – por t'i duash të dyja në të njëjtën kohë. Bukuroshja e Fjetur Dubluar ne Shqip
Sepse ata nuk e kuptonin të vërtetën: nuk kishte një Rozafë që duhej zgjedhur mbi tjetrën. Mallkimi kërkonte që të dyja të donin të njëjtën gjë në të njëjtin çast. Pas shtatë vjetësh, erdhi një djalë i ri pa emër, i vetëm, me rroba të thyera. Nuk ishte princ, as luftëtar. Ishte një tregimtar endacak që kishte humbur gjuhën e tij të lindjes dhe kishte mësuar shqipen në male.
Ai nuk u përpoq t'i zgjonte. Ai u ul midis dy shtretërve dhe filloi të tregonte një histori.
Dhe kështu, Rozafa jetoi gjashtëmbëdhjetë vjet si dy gra brenda një trupi: njëra e butë, tjetra e ashpër; njëra besimtare, tjetra dyshuese; njëra që donte paqen, tjetra që kërkonte zjarr. Në mëngjesin e ditëlindjes së saj të shtatëmbëdhjetë, Rozafa ishte vetëm në dhomën e saj. Ajo shikoi në pasqyrë dhe pa dy fytyra: një që qante, një që qeshte egërsisht. Dhe në atë çarje mendore – pikërisht kur
Gjysma e parë kuptoi: liri nga mallkimi . Gjysma e dytë kuptoi: liri nga jeta vetë .
Ajo tha me zë të lartë: “Unë dua të jem e lirë.”
Priftërinjtë thanë: “Kjo nuk është çmenduri. Kjo është mallkimi i Mallakastrës.” Ajo lutej në kishë, por mendonte blasfemi
Historia nuk ishte për luftëra apo përputhje romantike. Ishte historia e një vajze që dikur ishte një , që lutej në një gjuhë dhe mallkonte në të njëjtën gjuhë, që donte të atin dhe e urrente ligjin e tij, që donte të qëndiste yje dhe t'i presë në copa.
Por Mallakastra hyri në sallë si një stuhi dimri. Ajo nuk foli me zë të lartë, por pëshpëriti një mallkim që i ngriu zemrat të gjithëve: “Në ditën e saj të shtatëmbëdhjetë, Bukuroshja do të bjerë në gjumë të përjetshëm – por jo një gjumë i zakonshëm. Ajo do të dyfishohet. Do të zgjohet në dy trupa, dy shpirtra, dy mendje që nuk pajtohen kurrë. Dhe vetëm kur të dyja të bien dakord për një të vërtetë të vetme, magjia do të shkrihet.” Zana e Dymbëdhjetë, e cila nuk kishte dhuruar ende dhuratën e saj, zbuti mallkimin: “Bukuroshja nuk do të vdesë, por do të flejë derisa të gjendet një dashuri që e do të dyja gjysmat e saj njësoj.” Vajza u pagëzua Rozafa , si kështjella legjendare. Por ndërsa rritej, mbreti dhe mbretëresha vunë re diçka të çuditshme: Rozafa nuk ishte thjesht një vajzë me shumë talente – ajo sillte dy mendime të kundërta për çdo gjë.