Diary Ng Panget 2.txt Apr 2026

Post niya: "Thank you, Lord, for this blessed day!" May picture siya na nasa beach, nakaswimsuit, ang kinis-kinis ng legs. Walang stretch marks. Walang peklat.

Hindi ko alam bakit ko ginagawa to sa sarili ko. Bakit ko kinukumpura ang ordinaryong buhay ko sa pelikula niya.

Oo, gusto ko siya. Pero mas gusto ko yung chance na mapatunayan na hindi lang ako mukhang panget. Na may utak ako.

Pero dahil napagod na akong maging "Panget" na may diary. Gusto ko na lang maging "Ely" na nabubuhay. Hindi maganda. Hindi gwapo. Hindi remarkable. DIARY NG PANGET 2.txt

"Alam mo, ang creepy nun," sabi niya. Pero hindi galit yung boses niya. Parang disappointed. Parang nasaktan.

Tumayo ako.

Dito ako natigil. Gusto kong sabihin, "Ely." Yung totoo. Pero natakot ako. Paano kung malaman niya na yung panget na laging nasa tabi niya, yun pala yung nag-aabang sa bawat story niya? Creepy diba? Post niya: "Thank you, Lord, for this blessed day

Post ko nung araw na yun (sa private account ko, syempre): "Tumulo yung hair dye sa noo ko. Mukha akong tinubuan ng chocolate bar."

"Thanks, Ely."

Pero nung mismong presentation day, si C ang nagpresent. Kasi "maganda siya magsalita." Ako, taga-turo lang sa visual aid. Taga-abot ng pointer. Parang assistant ng assistant. Hindi ko alam bakit ko ginagawa to sa sarili ko

"Ah, sige," sabi ko. Binigay ko yung pink na ballpen ko. Yung may bulaklak sa dulo. Pinag-isipan ko pa kung yun ba o yung itim. Kasi baka isipin niya ang immature ko. Pero gusto ko kasi yung pink.

Pero alam niyo ba yung feeling na kahit anong gawin mong kabaitan, yung mukha mo unang nakikita? Yung tipong sasagutin mo yung tanong ng teacher, tama naman, pero pagtingin sayo ng kaklase mo, parang sinasabi ng mata nila, "Ah, ikaw pala yung panget na yun."

Lumabas ako ng coffee shop.

"Thank you… ano nga pangalan mo?" tanong niya, nakangiti.