"Hindi pa rin tapos?" tanong ng kanyang editor, si Ginoong Reyes, sa kabilang linya ng telepono.
Ang Manunulat ng mga Binasag na Bituin Tauhan: Myrna Castillo, isang batikang manunulat ng dulang pampelikula.
Umupo siya sa tabi ni Luis. Hindi siya umiyak. Hindi siya ngumiti. Tiningnan lamang niya ito nang matagal — sapat na tagal upang sa wakas ay makita niya si Luis hindi bilang isang traydor, hindi bilang isang karakter sa kanyang mga pelikula, kundi bilang isang taong nagkamali, nagkasakit, at ngayo'y nalalapit nang mawala. Myrna Castillo Kabiyak Tagalog Penekula
Sa sumunod na labing-tatlong taon, ginawa ni Myrna ang panitik bilang kanyang kalasag. Bawat pelikulang isinulat niya ay may linyang para kay Luis — ngunit binago ang pangalan, binago ang anyo. Sa isang pelikula, si Luis ay naging isang mangingisda na tinalikuran ang kanyang asawa. Sa isa, siya ay isang sundalong umuwi ngunit hindi na kayang magmahal muli. Sa isa pa, siya ay isang multong bumalik upang humingi ng tawad sa babaing iniwan.
"Hindi ko alam kung paano," sagot ni Myrna. "Paano mo patatawarin ang taong naging tahanan mo, tapos bigla na lang ginawa kang dayuhan sa sarili mong puso?" "Hindi pa rin tapos
Natagpuan ni Myrna si Luis isang araw sa kanilang maliit na apartment, may kasamang ibang babae. Hindi siya sumigaw. Hindi siya umiyak sa harap nila. Ang ginawa niya, kumuha ng papel at sinulat ang pinakamahaba, pinakamadilim na monologo ng kanyang buhay — ngunit walang karakter na sumambit. Tanging siya lang ang nakabasa noon.
"Mahal na Luis," sinimulan niya. "Hindi kita kayang patawarin sa paraang gusto mo. Hindi dahil sa masama ang puso ko, kundi dahil ang pagpapatawad ay hindi isang linya sa dulo ng pelikula. Ito ay isang mahabang proseso na hindi natatapos sa isang 'sige, patawad na.'" Hindi siya umiyak
Tumulo ang luha ni Luis. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa wakas ay naintindihan niya — hindi siya ang bida sa kwento ni Myrna. Hindi rin siya ang kontrabida. Siya ay isang kabanata lamang. At handa nang magsulat si Myrna ng bagong libro.
Hindi sumagot si Myrna. Sa halip, binuksan niya ang kanyang lumang journal. Sa loob ng labing-anim na taon, may isang pahina lamang na hindi niya nagawang sulatan — ang pahina pagkatapos ng pagkabigo.
"Myrna, alam kong hindi ko karapatang sumulat sa 'yo. Pero may sakit na ako. Umuuwi na ako sa probinsya. Hindi na ako gagaling. Pero bago ako tuluyang mawala, gusto ko sanang marinig ang 'yong boses. Kahit galit. Kahit ano. Kailangan ko lang marinig na may isang tao sa mundong ito na naalala kung sino ako bago ako maging ganito."