Pero sa kabila ng kanyang kalungkutan, hindi siya sumuko. Si Sanmao, ang batang may tatlong buhok, ay patunay na kahit ang pinakamaliit na tao ay kayang magdala ng malaking liwanag sa madilim na mundo.
Walang nanay si Sanmao. Walang tatay. Ang bahay niya ay ang bangketa, at ang unan niya ay isang lumang diyaryo.
Nang magkagabi, si Sanmao ay natutulog sa ilalim ng tulay. Binalot siya ng malamig na hangin. Niyakap niya ang kanyang tuhod.
Tumingin si Sanmao sa ilog. Mabilis ang agos. Alam niyang mapanganib, pero tumalon siya! Sumisid siya sa maputik na tubig. Makalipas ang ilang sandali, lumutang siya na may hawak na maliit na supot—ang pitaka! Sanmao Tagalog Version
Doon, nakakita siya ng isang batang babae na umiiyak. "Anong problema mo?" tanong ni Sanmao.
Isang umaga, nagising si Sanmao na masakit ang kanyang tiyan. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa gutom. "Kailangan kong kumita ng barya para sa pandesal," bulong niya sa sarili.
Ngumiti si Sanmao. "Wala na. Masaya na ako na nakatulong." Pero sa kabila ng kanyang kalungkutan, hindi siya sumuko
"Nawala ko po ang pitaka ni Lola. May lamang dalawampung piso para sa gamot niya," hikbi ng bata.
Tuwang-tuwa ang batang babae. "Salamat, Sanmao! Paano kita matutulungan?"
Noong unang panahon, sa isang makipot na eskinita sa Maynila, may nakatirang isang batang lalaki na ang ulo ay may tatlong piraso na lamang ng buhok. Sanmao ang tawag sa kanya ng mga tindera ng taho at ng mga driver ng traysikel. Walang tatay
Para sa lahat ng Sanmao sa mundo: hindi kayo nag-iisa.
Pero si Sanmao ay matalino at matapang. Sa halip na umiyak, tumakbo siya sa tabing-ilog.
"Eto na!" sabi ni Sanmao, na may putik sa kanyang tatlong buhok.
Palaging ganoon si Sanmao. Itinataboy siya ng mga tao dahil siya ay marumi, payat, at kakaiba ang tatlong buhok.